سینمای کلاسیک

 

توتو در ماه         Toto in the Moon / Totò nella luna

کارگردان: سنتو

بازیگران: توتو، سیلوا کوشینا، اوگو توگنازی

1958 ایتالیا، سیاه و سفید، 95 دقیقه   

وقتی دانشمندان تشخیص می‌دهند که خون توتو بیش از حد استاندارد شبیه انسان‌های اولیه است، او را در یک مأموریت اکتشافیِ صوری به فضا می‌فرستند تا نتواند ژن خود را در زمین تکثیر کند. توتو که پژوهش کیهان‌شناسی خود را از کُرۀ ماه آغاز کرده، در مواجهه با فرازمینی‌ها و جاسوسان نازی (!) به مشکل برمی‌خورد و تحقیقات را نیمه‌کاره می‌گذارد. حالا او در فکر بازگشت به زمین است تا تشکیل خانواده دهد...  

 

                       


برچسب‌ها: توتو, ایتالیا, فضا, ماه, کمدی
+ نوشته شده در  ساعت   توسط آرش  | 

 

آنجلا        Angela

کارگردان: دنیس اوکیف، ادواردو آنتون

بازیگران: دنیس اوکیف، مارا لین

۱۹۵۵ ایتالیا و امریکا (فاکس قرن بیستم)، سیاه و سفید، ۸۱ دقیقه

 

امریکاییِ ماندگار در رُم (اوکیف) برای نشانه­زدایی از جنایتی که معشوقه­اش مرتکب شده، باید به­طور ناشناس هم شوهرِ نویافتۀ او و هم پلیس را بفرستد بروند توی باقالیا...    

این غرامت مضاعف به سبک ایتالیایی، از گفت­وگوهای گزنده، انگیزشِ کامانه و آسیمگیِ وجودیِ شخصیت­ها در نسخۀ ۱۹۴۴ بی­بهره است.

 

              

 


برچسب‌ها: نوآر, غرامت مضاعف, آنجلا, ایتالیا
+ نوشته شده در  ساعت   توسط آرش  | 

 

داستان سرباز جو                 Story of G.I. Joe

کارگردان: ویلیام ولمن

فیلمنامه: لئوپولد اتلس – فیلیپ استیونسون – گای اندور

فیلمبردار: راسل متی

موزیک: لوئیس اپل‌بام

بازیگران: رابرت میچم – برجیس مردیت – فردی استیل – والی کسل – جیمی لوید

۱۹۴۵ یونایتد آرتیستز – سیاه و سفید – ۱۰۸ دقیقه

 

در گیرودار جنگ دوم، خبرنگاری به نام ارنی پایل (مردیت) به گروهی از سربازان آمریکایی می‌پیوندد و در رزم با آلمانی‌ها برای آزادسازی ایتالیا همراه می‌شود...

 

فیلم براساس گزارش‌های خبرنگاری به نام ارنی پایل ساخته شد که اندکی پس از نمایش همین فیلم، در نبرد با ژاپنی‌ها در اُکیناوا کشته شد. ولمن که خود در جنگ اول هوانورد بود، با ناخشنودی پذیرفت که این فیلم را بسازد.

در بخش‌هایی از این فیلمِ نیمه‌مستند، تصاویر خبری جنگ نیز به‌کار رفته است. شخصیت‌پردازی نمایان‌ترین ویژگی فیلم است؛ از جمله سربازی که به‌دنبال دستگاه گرامافون می‌گردد تا صدای زن و فرزندش را که روی صفحه ضبط شده و با پست به جبهه فرستاده شده، گوش کند؛ یا سرباز دیگری که بالای سر خود در سنگر تصاویر ستاره‌های هالیوود را نصب کرده و پیوسته در پی کسی است که با او از سینما بگوید؛ یا درجه‌داری که مسئول حضور و غیاب است و در طول فیلم، با مرگ همرزمانش نام آنها را یکی‌یکی خط می زند... و رابرت میچم جوان در نقش رزمنده‌ای که مایۀ دلگرمی همه است و سرانجام خود نیز کشته می‌شود.

بیادماندنی‌ترین بخش فیلم سکانسی است که شب کریسمس، سربازان در سنگری گرد می‌آیند و در نور شمع و نوای رادیو، آئین سال نو را برگزار می‌کنند و همزمان، صدای گلوله‌باران توپخانۀ دشمن فزونی می‌یابد و آرام‌آرام جایگزین صدای گفت‌وگوی سربازان می‌شود. سکانس دیگری که سربازان پس از نبردی تن‌به‌تن با آلمانی‌ها در ویرانه‌های یک کلیسا برای کشتگان خود به سوگ می‌نشینند، در فیلم نجات سرباز رایان (اسپیلبرگ – ۱۹۹۹) بازسازی شد. ساخته شدن این فیلم در واپسین‌ماه‌های نبرد، ارزش آن را دوچندان کرده است. 

 

 

 


برچسب‌ها: جنگ جهانی دوم, مستند, خبرنگار, ایتالیا, رابرت میچم
+ نوشته شده در  ساعت   توسط آرش